عشق افلاطونی (اصطلاح فلسفه ) اشاره به عقیده ٔ افلاطون است که گوید: روح انسان در عالم مجردات قبل از ورود به دنیا، حقیقت زیبایی و حسن مطلق یعنی خیر را بدون پرده و حجاب دیده است . پس در این دنیا چون حسن ظاهری و نسبی و مجازی را می بیند از آن زیبایی مطلق که سابقاً درک نموده یاد میکند، غم هجران به او دست میدهد و هوای عشق او را برمیدارد، فریفته ٔ جهان میشود و مانند مرغی که در قفس است میخواهد بسوی او پرواز کند. عواطف و عوالم محبت همه همان شوق دیدار طبیعت است ، اما عشق جسمانی مانند حسن صوری یا حسی مجازی است و عشق حقیقی سودائی است که به سر دانا میزند، و همچنانکه عشق مجازی سبب خروج جسم از عقیمی و مولد فرزند و مایه ٔ زیست و زندگانی نوع است ، عشق حقیقی هم روح و عقل را از عقیمی رهایی داده مایه ٔ ادراک اشراقی و دریافتن زندگی جاودانی یعنی نیل به معرفت جمال حقیقت و خوبی مطلق و حیات روحی است و انسان به کمال علم وقتی میرسد که به درستی واصل و به مشاهده ٔجمال او نائل شود و اتحاد عالم و معلوم و عقل و خرد حاصل گردد.
