شعری از سیمین بهبهانی

شعری از سیمین بهبهانی برای جنبش سبز، با عنوان «سجاده، فرش عنف و تجاوز»
سیمین بهبهانی می‌گوید وظیفه شاعران و نویسندگان است که وقایع کنونی ایران را در تاریخ ثبت کنند. وی سرودن آخرین شعر خودش با نام «سجاده، فرش عنف و تجاوز» را تلاشی در جهت ثبت بخشی از این رویدادها می‌داند:

سجاده فرش عنف و تجاوز، ای داعیان شرع خدا را!
بر قتل‌عام دین و مروت، دست که بسته چشم شما را ؟

بت بزرگ است که هر شب، همراه جانِ آمده بر لب
آتشفشان به بال شیاطین، کرده‌ست پاره پاره فضا را

از شرع غیر نام نمانده‌ست، از عرف جز حرام نمانده‌ست
بر مدعا گواه گرفتم، جسم ترانه قلب ندا را

انصاف را به هیچ شمردند، بس خون بی‌گناه که خوردند
شرم آیدم دگر که بگویم، بردند آبروی حیا را

سهراب‌ها به خاک غنودند، آرام آنچنان‌که نبودند
کو چاره‌ساز نفرت و نفرین، تهمینه‌های سوگ و عزا را ؟

زین پس کدام جامه بپوشند، بهر کدام خیر بکوشند
آنان‌که عین فاجعه دیدند، فخر امام ارج عبا را

سجاده تار و پود گسسته‌ست، دیوی بر آن به جبر نشسته‌‌ست
گو سیل سخت آید و شوید، سجاده و نماز ریا را

کلمات عربی را به کار نبرید

کلمات  عربی را به کار نبرید 

بجای سلام=درود
بجای خدا حافظ=بدرود
به جای اعتقادات = باورها
به جای اعتماد به نفس = خودباوری
به جای اعجاب انگیز =شگفت انگیز
به جای اسطوره= افسانه
به جای استیجاری = کرایه ای
به جای اعتدال= میانه روی
به جای اقامت =ماندن
به جای اشعار= سروده ها
به جای الی یا لغایت =تا
به جای اطلاع= آگاهی
به جای اصحاب = یاران
به جای متاسفانه = بدبختانه
 به جای تعداد =شمار
 به جای ابتدا = نخست
به جای اخوی= برادر 
به جای اخیرا = به تازگی 
به جای استعفا = کناره گیری 
به جای احتمالا= شاید  یا چه بسا 
به جای اساس =بنیاد 
به جای احسنت ، باریکلا =براوو- آفرین
 به جای احضار کردن =فراخواندن 
به جای اخاذی =زورگیری 
به جای احیانا=شاید
 به جای از حیث= از دید
 انتخاب را = گزینش 
انتخابات را = گزیدمان
 انحراف را = لغزش 
انسجام را =هماهنگی
 انعکاس را = بازتاب 
ایده آل را = آرمانی
 ایرانی الاصل را=ایرانی تبار 
اولاد را =فرزندان
 اهتمام را = کوشش
 اول را = نخست
 آزمایشات را = آزمایش ها 
انفصال را = جدایی
 انهار را= رودها
 انفرادی را=تنهایی  
به جای تشکر= سپاس،سپاس گذارم

ديكتاتور بزرگ

 

 

 

 

سكانس به ياد ماندني فيلم ديكتاتور بزرگ و سخنراني مهيج چارلي چاپلين
" ديكتاتور ها مي ميرند و قدرتي را كه از مردم مي گيرند به مردم باز خواهد گشت . من متاسفم اما نمي خواهم امپراطور شوم!... سربازان : خود را بدست ددمنشان نسپاريد ، انسان هايي كه شما را تحقير مي كنند ، در بند مي كشانندتان ، كساني كه شما را كنترل مي كنند، به شما مي گويند كه چكار كنيد ، چه بنوشيد ، چگونه بينديشيد و چگونه احساس كنيد: كساني كه شما را شرطي مي كنند، رژيم غذايي مي دهند ، با شما مانند گاو رفتار مي كنند و از شما به عنوان گلوله توپ استفاده مي كنند . خود را بدست انسان هاي غير طبيعي نسپاريد ، مردان ماشيني ، با ذهن ماشيني و قلب ماشيني ! شما ماشين نيستيد ! شما گاو نيستيد ..."

دل بستن

دل بستن مثل پرت کردن یک سنگ در دریا است, اما دل کندن مثل پیدا کردن همان سنگ است.

مستي

هوا باراني و من مست و او مست
شراب سرخ شيرين در سبو مست
همه چشم سياهش سر به سر ناز
همه زلف درازش مو به مو مست

سخن شاهزاده رضا پهلوی

سخن شاهزاده رضا پهلوی با روحانیون وابسته به حکومت

دبیرخانۀ رضا پهلوی.سه شنبه 17 شهريور 1388

ایرانیان،
از فردای فرود خمینی در گورستان و چیره شدن هیچ انباشته از پوچ اش برخاک پاک ایران، آواز «قادسیۀ دوم» بر سر بسیاری از زبان ها افتاد. کشتار ننگ آور و فریبکارانۀ افسران دلاور ایرانزمین، کشتار شرم آورانۀ سیاست ورزان میهن پرست و حتی اعدام نخستین بانوی وزیر ایرانی، و سپس، یک به یک، کشتار برنامه ریزی شدۀ همۀ آن جوانان دلیر و دگراندیش بی گناهی که بابک وار بر سر موضع ایستادند و به ولایت جهل و ستم «نع» گفتند، همه و همه، نشان از یک چیز داشت: تازش دگربارۀ تاریکی و چیرگی بیگانگان بر میهن!

هم میهنانم،
عطاملک جوینی، تاریخ نگار بزرگ میهن مان، برایند تاخت و تاز سپاهیان مغول به ایرانزمین را این چنین به نقش می کشد: "آمدند و کندند و سوختند و کشتند و بردند و رفتند"! این جمله، با همۀ فشردگی اش، از روزن من، بزرگ ترین و گویا ترین داستان کوتاه، از تاریخ بلندِ جنایات اهل بیابان در میهن ماست؛ و من شکی در این ندارم، که در فردای فروپاشی این نظام اهریمنی نیز، که از همان روز نخست کلاغ های اش را به جان گل های اقاقی انداخت، تاریخ، سخنی از همین دست خواهد گفت.

ایرانیان،
دیگر بس است، امروز دیگر هنگام یک تعیین و تکلیف تاریخی فرارسیده است. هزاره ای نوین آغاز شده است و ما، که هم به علت های بیرونی و هم به علت های درونی از برخی دیرکردهای تاریخی رنج می بریم، در آستانۀ یک ساعت صفر تاریخی ایستاده ایم. این چنین است که یکایک شما را به اندیشیدن ژرف، و به گزینش در مورد امری سرنوشت ساز فرا می خوانم:


عزیزانم،
بیایید تا به همدلی و هم اندیشی یکدیگر، از هر تیره و طایفه وطبقه، با هر زبان و دین و باور، مشق های ناکردۀ تاریخی مان را، چه در پهنۀ فرهنگ، و چه در زمینۀ سیاست، یکبار برای همیشه بنویسیم و دفترهایی را، که شایستۀ بسته شدن شان می انگاریم، یکبار برای همیشه، بربندیم.

چرا که دست کم، من، به سهم خود، دیگر به هیچ روی نمی توانم ببینم که فرزندان کورش را، چون یک تکه گوشت قربانی، از پنجرۀ کوی دانشگاه به بیرون پرتاب کنند و همزمان نعره برکشند: این هم سهم این یا آن قدیس!
چرا که دست کم، من به سهم خود، دیگر به هیچ روی نمی توانم ببینم که به دختران تهمینه و پسران سیاوش در بیدادگاه های این نظام کهریزکی تجاوز کنند و پیکر تجاوز شده شان را بسوزانند و یا که سیمان گیرند، و نام این توحش برهنه را نیز، با بی شرمی و جهالت تمام، «جهاد فی سبیل الله» گذارند.
این چنین است، که روی سخن من اینک با همۀ سردمداران حکومت جنون زدۀ ولایت فقیه، به ویژه با نهاد روحانیت وابسته به حکومت است؛ چرا که این نهاد، یعنی نهاد دین، بی هیچ شکی، امروز در برابر یک گزینش بزرگ و سرنوشت ساز تاریخی ایستاده است، نه تنها برای ایران، بلکه برای کل حوزۀ تمدنی ایرانی؛ گزینش این است: در کنار مردم ایستادن و به تمامی از حکومت بیرون آمدن، و یا در کنار رژیم ماندن و بر سنت سرکوب و الاهیات شکنجه پای فشردن!

آقایون،
روی سخن من با شما، و با همۀ آن پیشوایانی است که به نام دین، هزار و چهارصد سال است که گاه بی میانجی و گاه با میانجی، و سی سال است که بطور یکراست بر این بوم فرمان می رانید، بدین پرسش های زمینی من ایرانی، که اگر می خواهید می توانید نام اش را استفتاء نیز بگذارید، پاسخ دهید:

چگونه و به پشتوانۀ کدام الاهیات است که به این آب و خاک، اینچنین به چشم بیگانه می نگرید؟

چگونه و به پشتوانۀ کدام الاهیات است که بر ایران، رفتاری را روا می دارید که گویی، کودک سرراهی تاریخ است؟

چگونه و به پشتوانۀ کدام الاهیات است که میراث تمدن ایران را شایستۀ حراج کردن و سوزاندن و به آب بستن و به کلنگ برکندن می دانید؟

چگونه و به پشتوانۀ کدام الاهیات است که به ایرانی، به چشم بنده و موالی و صغیر می نگرید، کودک اش را به بیگاری می کشید، زن اش را در چهارگوشۀ جهان به فروش می گذارید و از گُردۀ مَرداش تسمه بر می کشید؟

آخر چگونه و به پشتوانۀ کدام الاهیات است که تجاوز به عنف را، بر دختر و پسر ایرانی، مجاز می شمارید؟

آقایون،
امروز، این شما و فقط شما هستید که بر ایران ما فرمان می رانید، پس در نهایت، این شما و سنت عالیه ای که خود را بدان وابسته می دانید هستید، که باید پاسخ سی سال جنایت قانونی شده و ویرانی پیوسته را بدهید: بنابراین چرا سکوت می کنید و دست بر دست می گذارید؟ چرا، شما به عنوان علمای عرصۀ دین و نگهبانان وجدان، در برابر ستم بی پایانی که بر مردم شکیبا و نجیب این سرزمین می رود خود را به ناآگاهی می زنید؟
چرا گوش های تان در برابر فریادهای ممتد ملت رنج کشیدۀ ایران ناشنوا شده است و چرا دست رد بر خشونت بهیمی ای که برفرزندان زال و رودابه، بر مهدی ها و ترانه های میهن می رود نمی زنید؟ چرا به سوی مردم نمی آیید و در برابر توحش عریان این فریب کارترین حکومت تاریخ، که پشیزی برای کرامت انسان ارزش قائل نیست، نمی ایستید؟ به راستی چرا؟ و به من بگویید، انگیزۀ این بی تفاوتی آشکار در برابر ستم چیست؟

آقایان روحانی،
من، به هر ایمانی که به انسان ارج گذارد، فارغ از اینکه از آن کدام ملت و فرهنگ باشد، احترام می گذارم، و البته، در برابر هر ایمانی، که انسان را، به ویژه ایرانی را زیرپا گذارد و شان آدمی را به هیچ گیرد، می ایستم. پس تکلیف خود را روشن کنید، چرا که تکلیف من، چون روز، روشن است:
من، میان آن جوان ایرانی که از پنجره پرتاب می شود تا که در پای درگاهی متعالی قربانی شود، بی هیچ شک و گمانی، نه جانب آن درگاه نیازمند به گوشت لُخم انسان، بلکه جانب آن ایرانی لگدمال شده، جانب فرزند نگونبخت کوروش را می گیرم. وسلام!

اهورامزدا نگهدار ایران باد

رضا پهلوی

برای امیر جوادیفر عزیز

برای امیر جوادیفر عزیز و تمام آنهایی که امیرگونه از میان ما رفتن...

!چه کسی گفت که جایت خالیست؟
.جایت اینجا از همیشه پرتر است
!چه کسی گفت که رفتی از من؟
.خاطرت هر لحظه اینجا با من است
!به چه گویند نبودن اینجا؟
آدمان سرتهی پر ز زبان
!مردمانی که ته هستیشان نیست شدند
. . .جایت اینجا هیچ هم خالی نیست
:با توامای رفته
!چه کسی گفت که جایت خالیست؟
!چه کسی جز تو چنین بود در نابودنش؟
رفتی اما بودنت پاک نشد
هستی هر لحظه به لحظه به سان سایه
با من هر لحظه بدون تکرار
جایت اینجا ز هر لحظه دل انگیز تر است
هستی از هر بودن پر مدعایی هست تر
بودی و هستی و خواهی ماند بی حرف و حدیث
بودنت را میپرستم
!!که گوید نیستی؟؟
!به چه گویند نبودن اینجا؟
!چه کسی گفت که جایت خالیست؟
جایت اینجا از همیشه پر تر است

ای کـــاش بودی

دیشب تو را به تنهـــــــایی سوگند دادم ...
        خوابــت را دیـــــــدم ...
        تنهـــــــایی من را خوب می فهمــــد.
و بدرود انسان را پایبند می کــند!!!
با اشک آغــــاز شد ...
                     دردنــاک ترین سکانس زندگی ..
                                                      تولد را می گـــویم !!!
لحظه غم انگیزیـست ...
                        پرتاپ شدن به زبــــــاله دانی دنیـا !!!
ای کـــاش بودی
 تا با هم فریاد میکردیم.

اگر ما خرد داشتيم …

براستی اگر ما خرد داشتيم /کجا اين سر انجام بد داشتيم/ بسوزد در آتش گرت جان و تن/ به از زندگی کردن و زیستن/ اگر مایه زندگی بندگی است/ دو صد بار مردن به از زندگی است/ بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم /برون سر از این بار ننگ آوريم/ فردوسی

دوست دارم

میخوام   بگم   دوست   دارم ،  به   پنجره   به    آسمون

                                                         به   این  شب  آینه   دزد  ،  به   تک   درخت   کوچمون

میخوام بگم دوست دارم به هر چی خوب ، هر چی  بد

                                                          به    خونه های    کاهگلی   ،   به   سیبای    توی    سبد

  میخوام   بگم    دوست   دارم   به    بغض   تلخ    انتظار

                                                        به   بدترین    فصل   سفر  ،  به    آخرین   سوت   قطار

به کدامین گناه