مریم حیدرزاده

 

مریم حیدرزاده متولد ۲۹ آبان ۱۳۵۶ شاعر و ترانه‌سرای ایرانی است.خانم حیدرزاده که بینایی خود را از دست داده، در اواخر دههٔ ۷۰ با نوشتن شعرهایی به سبک محاوره‌ای و با به‌کارگیری کلمات ساده و روان شهرت یافت.امروزه بسیاری از خوانندگان داخل ایران (مانند علیرضا عصار) و خارج ایران (در لس آنجلس) از ترانه‌های او در آهنگ‌هایشان استفاده می‌کنند (گاه بدون اجازه حق تکثیر).
دنیا رو عاشق می کنم / فقط به خاطر تو

 زندگی
مریم حیدرزاده دانش‌آموخته حقوق قضایی از دانشگاه تهران است. پدر او بازنشسته ارتش و مادر او هم کارمند بود ولی به خاطر نگهداری از وی مدت هاست که فعالیت بیرون از منزل ندارد. مریم حیدرزاده ساکن سعادت آباد است.

بيار ساقي آن مي كه حال آورد

بيا ساقي آن مي كه حال آورد

                                            كرامت  فزايد  كمال  آورد

  به من ده كه بس بيدل افتاده ام

                                            وزين هردو بيحاصل افتاده ام

 بيا ساقي آن مي كه عكسش ز جام

                                             به  كيخسرو و جم فرستد پيام

 بده  تا  بگويم  به  آواز  ني

                                            كه جشيد كي بود و كاووس كي

 دم از سير اين دير ديرينه زن

                                              صلائي به شاهان پيشينه زن

 همان منزل است اين جهان خراب

                                              كه  ديدست  ايوان  افراسياب 

 كجا راي پيران لشكر كشش

                                             كجا شيده آن ترك خنجر كشش

  نه تنها شد ايوان قصرش به باد

                                           كه كس دخمه نيزش ندارد به ياد

 همان منزل است اين بيابان دور

                                            كه گم شد درو لشكر سلم و تور

 بده ساقي آن مي كه عكسش ز جام

                                           به كيخسرو و جم  فرستد  پيام

چه خوش گفت جمشيد با تاج گنج

                                          كه يك جو نيرزد  سراي  سپنج

 بيا ساقي آن بكر مستور مست

                                             كه اندر خرابات دارد نشست

 به من ده كه بد نام خواهم شدن

                                           خراب مي  و جام  خواهم شدن

 بيا  ساقي  آن  آب انديشه  سوز

                                         كه گر شير نوشد شود بيشه سوز

 بده  تا  روم  بر  فلك  شير  گير

                                          بهم  بر زنم  دام  اين  گرگ  پير

 ميم ده مگر گردم از عيب  پاك

                                          برآرم زعشرت سري زين مغاك

 مرا با عدو عاقبت فرصت است

                                            كه از آسمان مژده نصرت است

 مغني  نواي  طرب  ساز  كن

                                             به  قول و غزل  قصه آغاز كن

 كه بار غمم بر زمين دوخت پاي

                                             بضرب  اصولم  بر آور زجاي

نادرپور

گاهی هوای هیچ هوائی ندارم

گاهی هوای هیچ هوائی ندارم
جز نشستن روبروی پنجره ای
که به هیچ روزنی باز نمی شود
دیشب خواب می دیدم
بر شاخه های یاس خشکیده
یاس باغچه ء کودکی هایم
هزار شکوفه ء سفید
به اندازه ء مژگانت
هی بوی آمدنت را وعده میداد
نگفته بودم که می آئی ؟
فقط تو با بوی بهار می آئی
من را بگو که هزار پائیز
تو را در سرخی غروب می جستم
اصلا بیا و امشب آن دامن نارنجی
آن پیراهن بی تار و پود
آن صندل های بی بند ...
چرا دارم به رخت های تو می اندیشم؟
پنجره را ببند ببند آن پنجره را
قمری ها دارند نگاهمان می کنند
می خواهی بدانی ؟
می دانی اصلا چرا پیش نگاهت نشسته ام؟
برو چشم هایت را توی آینه ببین
حتم دارم آینه را میبوسی !

پُرسش:شعری از منوچهر آتشی!

 

این ابرهای سوخته‌ی سوگوار
تابوت آفتاب را به کجا می‌برند؟
این بادهای تشنه، هار و حریص‌وار
دنبال آبگون سراب کدام باغ
پای حصارهای افق سینه می‌درند؟
                      ***
کنون درخت لخت کویر
پایان ناامیدی
و آغاز خستگی کدامین مسافر است؟
مرغان رهگذر
مرگ کدام قاصد گم‌گشته را
از جاده‌های پرت به قریه می‌آورند؟
                      ***
ای شب! به من بگو
کنون ستاره‌ها
نجواگران مرثیه‌ی عشق کیستند
هنگام عصر بر سر دیوار باغ ما
باز آن دو مرغ خسته چرا می‌گریستند؟

تو میآیی

تو میآیی

 با هم

 به بارش باران

 به تپش قلب خاک

به رویش گل

 به دیدار خورشید میرویم.

تو از پس کوچه های تاریخ می آیی

 تو می آیی

 با هم به جشن ستارگان

به مخمل آبی آب

به فصل رویش سبزه

 به دشت شقایق وحشی میرویم .

با هم به شبنم

 به نسیم در جنگل

 به ماه بر چینه دیوار

به کوچ پرستو های آواره،

به سپیده صبح،

به دیدار روزی دو باره خواهیم رفت .

تو از کوچ پس کوچه های تاریخ می آیی.

کوچه تنهایی

در کوچه تنهایی
آواره بودم
         تو آمدی.
 بر بال نسیم
 چه زیبا و دلنشین آمدی
ترانه شدی
 غزل شدی
 صدا شدی
 هوا شدی
             و آمدی.
نوازش نگاه ما
 آمیزش آب با زمین
             تو آمدی .

****
آه،تو میروی
 و من
 باز پر نیاز
 به جاده خیال میزنم
تو محو میشوی
و باز من
به کوچ عشق
            گریه میکنم٠

صدایت

 

صدایت به طراوت گل های بهاری
و صمیمیت کلامت
 به زیبایی شقایق
 عاشق است.
 من آن حزنی را که در صدایت است
 به یگانگی آن دو دست معصومت
دوست می دارم.
 نازنین صدا
در کدامین سپیده بامدادی
یا غروب دلنواز ماه بر آستانه آبی
 مرا در بند کردی .
صدایت به زیبایی گلبوته های سبز
 و عظمت کلامت
به درخشندگی همه ستارگان جهان است .
 من آن حزنی را که در صدایت است
با تنهایی بزرگ
صمیمانه دوست دارم.
صدایت به طراوت گل های بهاری
و صمیمیت کلامت
 به زیبایی شقایق
 عاشق است.
به درخشندگی همه ستارگان
آن حزنی را که در صدایت است
با تنهایی بزرگ
صمیمانه دوست میدارم.

******

تنها ماندم

تورج نگهبان درگذشت

تورج نگهبان شاعر وترانه سرای نامدارایران که بیش از یکهزار ترانه برای خوانندگان موسیقی ایرانی سرود ه است روزگذشته درپی بیماری ریوی در۷۶ سالگی دربیمارستان تارزانا درلس انجلس درگذشت.تورج نگهبان آثارخودرا ازدهه ۳۰ باصدای خوانندگان مختلف رادیو- تلویزیون وسینما عرضه کرد، و درسال ۱۳۴۰خورشيدی بابرنامه گلهای رادیو به همکاری پرداخت. نگهبان ۱۴سال قبل پس از مهاجرت به امریکا به اجرای برنامه های تلویزیونی درلس انجلس مشغول شد وهمزمان کارترانه سرائی را دنبال کرد. وی درزمان اقامت درایران علاوه برکاردررادیو سرپرستی انتشارات سازمان صنایع دستی ایران رانیز برعهده داشت.